همیشه فکر می‌کردم اولین پست من در وبلاگم چه باید باشد؟ من یک برنامه نویسم. اولین چیزی را که یک برنامه نویس یاد می گیرد (خواه در هر زبانی که می‌خواهد باشد) Hello world! است. من ورد پرس هم کار می‌کنم و اولین پست وردپرس هم همین است. من هم می‌خواهم با اولین پستم به جهان سلام کنم. اما سلامی که می‌کنم کمی متفاوت است. البته در اینکه با این پست من واقعاً به جهان سلام می‌کنم شکی نیست، اما دلیل دیگری برای این عنوان دارم.
چند وقت پیش بطور اتفاقی خلاصه‌ای از مستند علمی، تولید شرکت معظم National Geographic را با عنوان Journey to the Edge of the Universe دیدم که در آن سفر انسان خاکی نشین را به اعماق آسمانها به روش سه بعدی به تصویر کشیده بود. من کامل این مستند ارزشمند را با وجود مشکلات زیاد (حجم تقریبی ۴.۲ گیگابایتی آن) دانلود کردم. اغراق نیست اگر بگویم این زیباترین مستندی بوده است که تا بحال دیده ام.

انسان زمینی با فضاپیماهایش سه روز در راه است تا به ماه برسد. نوری که اکنون از خورشید به ما می رسد، هشت دقیقه پیش از آن ساطع شده است (فراموش نکنیم خورشید نزدیک‌ترین ستاره به ماست). نزدیک‌ترین ستاره به ما بعد از خورشید ۶۰ سال نوری از ما فاصله دارد. آیا ما هرگز به آن خواهیم رسید؟!
و حالا بزرگ‌ و بزرگتر، و ناگهان می‌بینم در کیهانی زندگی می کنیم که نزدیک‌ترین کهکشان به راه شیری، یعنی Andromeda بیش از ۲.۵ میلیون سال نوری از آن فاصله دارد. Hubble که چند روز پیش سالگردش بود، تصاویری را از اعماق فضا و کهکشانهای آن رصد کرده است که ۱ میلیارد سال نوری از زمین فاصله دارد!! و ایمان دارم که این تنها گوشه‌ای (و نه نهایت) خلقت خداوندی است.
پس این بار «سلام به جهان» برایم معنای دیگری دارد.